jól

Hamborgarhryggurinn er á leið í ofninn, ananasfrómasinn í ísskápnum, appelsínugulu filtkúlurnar komnar á jólatréð og amma er sofnuð með bók á andlitinu, þetta eru jólin fyrir mér. Síðustu ár hef ég eytt aðventunni í próflestur, þar sem jólaundirbúningi var hespað af á tveimur dögum,en  metnaðurinn lá í því að hafa sem flottast innpakkaðar jólagjafir og baka smá, handgera jólakort og njóta svo aðventunnar. Samt koma alveg jól, þrátt fyrir að kartonið og glimmerið sé enn sitt í hvoru lagi og minni ekki á jólakort hið minnsta og síðasta jólaskrautið var sett upp núna áðan. Mín jól eru frábrugðin hinum hefðbundnu jólum, við t.d. hlustum ekki á jólin hringd inn og klukkutíminn á milli fimm og sex á aðfangadag einkennist ekki af jólabaði og matseld, honum er eytt í undirbúning fyrir fjós og mjaltir.

Jólaskapið stóð á sér í ár, stress í námi og vinnu og almennt hár stressstuðull er þar um að kenna. Þrátt fyrir að hafa farið í Ikea fann ég ekki jólin þar, Smáralind 22. desember bjó svo sannarlega ekki yfir jólaandanum og það var hífandi rok þegar ég í þrjóskukasti þrammaði Laugaveginn í leit að jólagjöfum og jólaskapi. En jólaskapið er að detta inn, það kom með skötuilminum í gær og verður fullkomnað þegar ég verð í gripahúsunum kl 6.

Bróðir minn er heilmikil mannvitsbrekka og afskaplega gott að leita til hans með ýmis vandamál. T.a.m. hefur hann aðstoðað við þau sambúðaslit sem ég hef gengið í gegnum, í fyrra skiptið flutti hann mig út og í seinna skiptið skaut hann sambýlinginn (það eru víst að koma jól svo betra er að halda því til haga að um kött var að ræða í seinna skiptið). Eitt sinn kom hann bróðir minn heim á Þorláksmessu og ofur spennta systir hans spurði hann; ertu ekki kominn í jólaskap? Hann svaraði; nei til hvers, það kemur.  Á þessari stundu fannst mér bróðir minn hinn mestu gleðispillir að vera ekki kominn í rjúkandi jólaskap þrátt fyrir að Helga Möller væri búin að raðsyngja um aðfangadagskvöld og snjó og krap síðan snemma í desember og það var meira að segja búið að baka mömmukökurnar. Í seinni tíð hef ég þó skilið þessi orð bróður míns betur, jólaskapið kemur, sama hvort maður finnur það á Laugaveginum, Ikea, kirkjum eða útihúsum.

 

Að því sögðu óska ég ykkur gleðilegra jóla, ég er farin í fjós

 

IKEA- Eyðum tímanum saman

Ég á í miklu ástar- haturssambandi við IKEA. Þrátt fyrir að ég myndi titla Ikea bæklinginn sem uppáhaldsbókina mína og helgarafþreyingin mín gæti hæglega verið að setja saman húsgögn eftir leiðbeiningum, vopnuð sexkanti og já bara sexkanti (það er draumurinn við IKEA), þá er staðurinn sjálfur líkt og frá djöflinum sjálfum kominn. Lengstu gangar í heimi sem ná að snúa manni þannig að rétt áður en maður kemst á lagerinn dettur maður í þann pakka að strigamynd af liljum í rigningu sé akkúrat það sem vantar í stofuna.  Og svo sér maður agalega smart klerkrukkur á baðherbergið, ekki það að maður hafi eitthvað við þær að gera, en þær gera svo mikið fyrir rýmið.

Það eina sem pirrar mig er tímasetningar IKEA. Þó svo að það hafi jafnvel verið tilviljun að fyrsta ferðin mín þangað sem einhleypingur hafi endað í snökti og tárum eftir að sænska verslunarkeðjan ákvað að einbeita sér sérstaklega að pörum. “Eyðum tímanum saman” var prentað á flennistór skilti auk ofur rómantískrar myndar af sænska fyrirmyndarparinu Pernille og Peter þar sem þau nutu kvöldstundar með Expedit fyrir framan sig haldandi á hálffullum rauðvínsglösum úr 365+ línunni.

Sænska verslunarkeðjan er nefnilega hræðileg þegar kemur að því að fara einn að versla, sem er slæmt fyrir mig því mér finnst fátt betra en að fara ein í búðir. Ég hef t.d. eytt óhóflegum tíma í að skoða flokkunarkerfi fyrir óhreinan þvott (mhm ég þarf svoleiðis) án þess að þurfa að hlýða á eina einustu gagnrýnisrödd. Eitt sinn fékk ég þá stórgóðu hugmynd að kaupa gólfmottu sem var mun stærri en ég (1oghálfurmetri), hillusamstæðu og jólaskraut (fór í ágúst). Fyrsta hindrunin var fyrir utan anddyrið þar sem fínar húsmæður, sem í minningunni sýndu mér allar fingurinn (þ.e. baugfingur), bíðandi með kerrurnar á meðan mennirnir sóttu bílinn. Sjálf hafði ég sýnt fyrirhyggju, verandi ein, lagði bílnum sem næst útganginum og tók svo sprettinn á meðan ég sótti bílinn en hafði annað augað á kerrunni góðu með pottasettinu. Eftir að hafa sýnt framúrskarandi aksturshæfileika kom að því að raða herlegheitunum í bílinn… Sem var flókið. Eftir að ég hafði svitnað óhóflega, andlitið hafði náð fallega purpurarauðum lit og ég hafði notað öll mín helstu blótsyrði (expedit var soldið stór í suzuki) vatt sér að mér kona sem bauð mér manninn sinn til að aðstoða mig, í ljósi geðvonsku, vökvataps vegna svita og pirrings í garð téðrar konu sem hafði tekið síðustu vírakörfuna í óhreinataussettinu, varð svar mitt stutt en lýsandi; “nei, ég þarf ekki hjálp, ég er úr sveit”.

 

… er ég skrifa um borð

Í dag táraðist ég, uppi á túni, nýbúin að missa rúllu af vagninum og það var hífandi rok. Ástæðan var þó hvorki rokið, né helvítis rúllan, heldur sms þar sem mér var tilkynnt að enn eitt líffræðibarnið væri mætt í heiminn, heilbrigð og fín stúlka.

Síðustu mánuði hefur einmitt tárakirtillinn fengið að vinna sína vinnu einmitt út af nýjum einstaklingum sem vinahópurinn úr líffræðinni hefur verið heldur duglegur við að hlaða niður. Það mætti því halda að fyrir ísdrottningu eins og mig væri erfitt að vera svona sígrenjandi yfir nýjum börnum. En því er öðru nær, ég hef nefnilega yfirgripsmikla þekkingu á því að grenja á asnalegum stöðum, yfir fáránlegum hlutum. Yfirleitt var þar um að kenna svefnleysi og stressköstum en það er annað mál.

Hressilegasta grátkastið var líklega inni í Bónus í vikulegri innkaupaferð með afa á meðan ég bjó þar. Ástæðan; lag með Villa Vill í mjólkurkælinum. Hvern hefði grunað að línurnar “Sú bæn er mín, ég bið til þín. Að þú efist ekki um þessi orð, er ég skrifa um borð” skrúfi frá tárunum líkt og um háþrýstidælu væri að ræða. Merkilegt nokk trúði afi minn á níræðisaldri því ekki að ég hefði tárast yfir því að það væri ekki hægt að fá sýrðan rjóma með graslauk í sprautufernu. Síðan þá hef ég átt í ástar-haturssambandi við mjólkurkælinn í Bónus því þar er undantekningalítið alltaf spiluð útúrvæmin íslensk tónlist þar sem Stefán Hilmars og Villi Vill skiptast á að syngja um ástina sína og söknuð og tár.

 

Til þess að koma í veg fyrir þetta þarf ferðin í gegnum mjólkurkælinn að ganga hratt og smurt fyrir sig. Það er því ekki af dónaskap sem ég forðast það í lengstu lög að tala við fólk í mjólkurkælinum, spretturinn fram hjá rjómaostinum, mjólkinni og lýsinu er einungis til kominn til að koma í veg fyrir massíft grátkast. Þannig að kæra fólk, sjáiði mig í Bónus, eða annarri verslun, og ég hundsi ykkur, þá er það ekki af því að ég sé snobbuð, það er einungis um grátvarnargarð að ræða.

svekk

Alla jafna er ég ekkert fráhverf því að karldýr narti í eyrnasnepilinn um miðja nótt til að athuga hvort ég sé vakandi, öðru máli gildir hinsvegar um þegar um er að ræða 5 mánaða sambýliskött minn sem vakti mig  með fyrrgreindri aðferð síðastliðna nótt. Draumurinn sem ég var vakin upp af sem innihélt Jude Law, fráskilinn með öllu, sófakúr og kelerí, en breyttist skyndilega í órómantíska og mjög svo ótímabæra vakningu. Hálfsvefndrukkin henti ég því kettinum fram og hélt áfram að sofa, Jude birtist þó ekki  aftur, ég efast um að hann sé mikið fyrir konur með leifar af kattaslefi á eyrunum.

Hér eftir munu svefnherbergis dyrnar verða harðlokaðar á næturna, því kona veit ekki hversu glötuð tilfinning það er fyrr en reynt hefur sjálf, að vakna upp um miðja nótt, finna að einhver er að horfa á sig, strjúka kinnina, þrábiðjandi eftir athygli og umönnun,  kveikja ljósið, og uppgötva að þetta er helvítis kötturinn….

 

 

 

Grettir DiCaprio

Þegar maður kemst á ákveðinn aldur, halló tuttuguogfimmárakrísa, fer maður að lifa bara í gamla tímanum, dýrka t.d. tímana þegar það var hápunktur dagsins að fá að eiga síðustu kexkökuna og það þótti sjálfsagt að bera mann heim á háhest eftir langan dag. Nú á tímum er maður frekar litinn hornauga ef maður borðar eina kexköku í viðbót, og það er kannski þess vegna sem pabbi er steinhættur að bjóðast til að halda á mér, hann harðneitar meira að segja þó ég biðji hann um það.

Aldurskrísur eru hressandi,enda geta helvítin birst hvenær sem er. Sjálf tók ég mína fyrstu krísu út rétt eftir að ég fermdist, þá átti ég nefnilega ekki kærasta, og það var útséð með það að Leonardo DiCaprio myndi leggja leið sína í Hálsasveitina á næstunni. Tímarnir þegar mér fannst í alvöru ekkert fráleitt að bráðum myndi Leonardo renna niður fjárhúsbrekkuna, beygja heim afleggjarann og þegar hann myndi keyra fram hjá hænsnakofanum renndi hann rúðunni niður svo ég myndi heyra “Bed of roses” með Bon Jovi….. já gott að ég var ekkert búin að plana neitt…. já tímarnir þá voru mun einfaldari. Maður fór á netið annan hvern dag, af því að það var alveg nóg. Maður fékk bangsasms (hver man ekki eftir að hafa fengið bangsa og hjarta gert úr skástrikum og punktum), og ef eitthvað var rosalega mikilvægt, þá var hringt í heimasímann.

Núna er facebook allsstaðar, öllum tölvum, símum, ég blessunarlega er laus við face í örbylgjuofninum, en ég er að fá nýja eldavél og dauðkvíði því. Smákökubakstur veldur því mögulega að inn kemur status: 175°C -15 mín. Og innan facebook eru allskonar duldar reglur, læka myndir hjá gaur sem þú ert að reyna við,  og fyrir alltof stuttu komst ég að því að pók væri eitthvað viðreynslutæki, alveg meðetta. Nei, það var miklu betra að vera bara fjórtán og fá bangsasms.

Þrátt fyrir blússandi aldurskrísu (sem er ekkert bundin við mig hef ég heyrt), lifi ég sæmilega eðlilegu lífi, bráðum byrjar hversdagslífið á ný, rútínuvinna, skóli og félagslíf vetrarins. Þrátt fyrir það að Grettir sé enginn Leonardo tel ég að við sambýlingarnir munum hafa það bara helvíti gott. Grettir er náttúrulega rauðbirkinn og afar loðinn, en það hefur svosem ekki skaðað neinn, eins og vinkona mín orðaði það eftir mjög svo brussulega viðreynslu í leigubílaröðinni af hendi mjög svo brussulega sköllótts manns (sökum aldurs); “æji, ég er bara ekki á þeim stað í lífinu að vilja skallabletti”. Þangað til munum við Grettir skemmta okkur konunglega við að horfa á Barnaby og prjóna…. ég lofa!

 

ítrekuð vandræði

Fjölmiðlar eru svolítið eins og litlutærnar á manni, nauðsynlegar, en í þeim brýst einnig út allt það ljóta og kjánalega í heiminum (það skal tekið fram að ég er með táa fóbíu, enda er þetta líkamspartur sem getur einfaldlega ekki verið fallegur).

Greinar sem skrifaðar eru af hroka og vanvirðingu gagnvart efninu eru daglegt brauð og verða það líklega áfram, ef enginn segir neitt.

Fyrst má nefna mærðarræðu vegna Strauss- Kahn greysins sem villtist nokkrum sinnum upp undir önnur pils en konu sinnar. Verst þótti að hann hefði ítrekað lent í vandræðum í samskiptum sínum við konur. Stoppum aðeins. Að lenda ítrekað í vandræðum með eitthvað er eins og þegar mér datt í hug að laga rúðuþurrkurnar á Daihatsu Charade bifreið minni, með hárteygju og ömmuspennu. Þessi viðgerð hélt með eindæmum illa og má því nefna hana sem dæmi um ítrekuð vandræði. Ítrekuð vandræði er ekki þegar karlugla káfar á annarri hverri konu sem hann vinnur með, ítrekuð vandræði er ekki þegar hann hundeltir hótelþernu herbergi úr herbergi með buxurnar á hælunum, það kallast einlægur ásetningur.

Ítrekuð vandræði fjölmiðla við að orða fréttir af Strauss-Kahn eru þó ekkert einsdæmi, fréttaflutningur af fjársvikum eða innbrotum einkennist ekki fyrst og fremst við það að afsaka, fegra og síðast en ekki síst, véfengja glæpinn. Í fréttum af glæpum er hinu gullna orði “meint” splæst framan við nauðgun margfalt oftar en t.a.m. innbrot, skjalafals eða líkamsárás. Þeir sem í hafa lent þekkja að það er viðbjóðsleg tilfinning að verða fyrir innbroti, ókunnugir sem fara inn um allt, taka persónulega muni, vanhelga heimilið. Það er því rétt hægt að ímynda sér sálarangist þolenda kynferðisafbrota. Hverjum er þá greiði gerður með því að fegra og draga úr alvarleika brotsins í fjölmiðlum? Engum. Það er meðal annars vegna vægrar fréttaumfjöllunar að kynferðsbrot eru þögguð niður úti í samfélaginu. Það á ekki að ræða þau, í versta lagi má ræða þau á seinni stigum saumaklúbba yfir Ritz kexi og túnfisksalati.  En á meðan ekki er talað opinskátt um hlutina, hvernig þeir eru, en ekki hvernig meint er að þeir séu, þá leyfum við ógeðinu að grassera í samfélaginu.

 

Það er þessvegna sem það að standa upp og finna að því sem manni ofbýður er nauðsynlegt. Ef við höldum áfram að sitja, þegja og taka öllu sem að okkur er rétt, þá verðum við einungis meintar manneskjur.

appelsín, pipp og prófaljóta

Ég er afskaplega einföld sál og það hefur hingað til þurft afskaplega lítið til að gleðja mig. Á þessum árstíma undanfarin ár hefur einmitt verið mjög auðvelt að gleðja mig. Pásur í kaffiteríunni í Öskju voru hrein himnasending, og hamingjuna taldi ég felast í appelsíni og pippi. Já, prófatíð var yndisleg, enda gleymir maður þegar frá líður hjartsláttartruflunum af stressi, svefnlausum nóttum og krónískri prófaljótu.

Prófatíðin í fyrra einkenndist þó af öðrum hlutum. Enda flutti próflestrarpartnerinn minn austur á land, korter í próf (takk fyrir ekkert Steinunn). Í stað þess að ég raðaði í mig skyndibita á við fjögurra manna fjölskyldu í Kansas, var ég á ströngu mataræði hjá afa og konunni hans. Manneldismarkið eru þar æðri landslögum og dagurinn var svo gott sem ónýtur ef hann byrjaði ekki á ab mjólk með ávöxtum, lýsi og linsoðnu eggi. Reyndar efast ég um að bjórinn kvöldið fyrir próf hafi verið í fæðuhringnum, en ég efast ekki um að afi hafi verið sannfærður um endurhæfingarkrafti hans.

Það kemur þó fyrir að maður sakni rakamettaðs loftsins í Öskju, Steinunnar vopnaðri Peltornum og stelpnanna sem kláruðu internetið tvisvar, fyrir hádegi. Í staðinn hafa þessar téðu stúlkur tekið til við aðra iðju, ekki síður vorlega, en það er að hlaða niður börnum. Skemmst er að minnast tryllingsins í kjölfar þess að Hr. Mosfellsbær var væntanlegur og nú er svo komið að á 10 mánuðum bætast við fjögur líffræðibörn, og geri aðrir betur. Það er ekki laust við að sú einhleypa í hópnum komist bara við þegar óléttufréttirnar hrúgast inn. Jafnvel þó að umræðan fari frá skemmtistaðasleikum og þynnkumat yfir í grindargliðnun og AngelCare mottur. Ég þakka þó mínum sæla fyrir að vinkonur mínar eru tiltölulega heilar á geði og svarar t.d. engin þegar hún er ávörpuð bumbudís, og bregðast þær undantekningalítið ókvæða við ef ég svo mikið sem minnist á væntanlegan erfingja sem bumbugull.

Það gleður því mitt litla hjarta (með öllum sínum aukaslögum og slöku hjartalokum) að nokkrar líffræðidrottningar ætla að leggja land undir fót til að sjá hluta af endurhæfingarprógrammi afa míns. Fyrir sirkabát ári sat ég nefnilega með ekkasog og nefrennsli í stofunni hjá afa og ákvað að halda tónleika, ég þyrfti sko að sýna að ég gæti eitthvað. Með magann fullan af linsoðnum eggjum og ab mjólk. Á morgun verða svo herlegheitin, mín elskulega frænka, Anna Sólrún spilar á píanó og ég mun syngja. Ég get lofað gríðarlegri skemmtun og hugljúfum tónum, auk þess sem að þarna gefst einstakt tækifæri til að sjá undirritaða án prófaljótu í apríl, eitthvað sem ekki hefur gerst síðan upp úr síðustu aldamótum.

Móri, Skotta og allir hinir

Ég er tryllingslega myrkfælin, ég kenni því um að ég var afskaplega auðtrúa barn sem saug í mig allar þjóðsögur sem tengdust draugum og uppvakningum. Uppáhaldsdraugurinn minn var samt Írafells- Móri af því að mér var sagt að hann fylgdi manni í sveitinni. Reyndar ruglaði ég saman tveimur orðum á þessu tímabili (þetta var vel fyrir fermingu), þ.e. móri og hommi, og hvað þessi samkynhneigði maður frá Írafelli átti að vera að gera eltandi þennan mann, það skildi ég ekki. Síðan þá hefur orðaforði minn aukist gríðarlega, og ekki hvað síst skilningur minn á þeim.

Það er því að mörgu leyti lítið hressandi að búa ein í húsi, svona í svartasta skammdeginu. Sérstaklega ekki þegar unglingum hverfisins datt í hug að gera parkour myndband, á þakinu mínu. Ég var semsagt að taka ofurblund til þess að eiga inni orku fyrir sjónvarpsgláp kvöldsins þegar ég var vakin með gígantískum óhljóðum. Og það var engu líkara en Glámur, Þorgeirsboli og téður Móri væru allir samankomnir á bárujárnsklæddu þakinu. Eftir að ég hafði áttað mig, losað takið af arabaklútnum og ryksuguhausnum sem ég hafði hugsað mér að nota til að verjast þessum gestum, kíkti ég út og sá að hópurinn var langt frá því að vera frá fyrri öldum, hvað þá að um afturgöngur væri að ræða.

Greyin voru klárlega ekki komin á fermingaraldur og á röddinni að dæma var enn þó nokkuð í að kynþroska væri náð. Þar sem hópurinn tvístraðist eins og kvígur sem komast í sameiningu að virkni rafmagnsgirðinga þegar ég kom út ákvað ég að gera ekkert í málinu. Stuttu seinna var byrjuð riverdans sýning á þakinu að nýju sem truflaði blundinn minn (ég held því fram að ég sé ennþá að stækka og þessvegna er svefn mikilvægur). Hún fékk hinsvegar snöggan endi með hvelli. Ég kíkti út og einn loftfimleikamaðurinn var fallinn, ég ákvað að vera næs, úrskurðaði drenginn með snúinn ökkla og sendi hann heim (BS í líffræði kemur sér vel). Ég fékk innileg loforð um það að þeir myndu ekki koma nálægt þakinu mínu eða annarra í hverfinu. Þrátt fyrir að eiga að heita fullorðin þá var ég ekki alveg sátt fyrr en einn áhættuleikarinn tilkynnti nánast með grátstafinn í kverkunum; “ég tók ekkert linsulokið af… það sést bara svart”. Svekkjandi elsku barn.

Þetta tilfelli kemur samt ekkert til með að lækna myrkfælnina sem hefur verið vesen síðan ég var barn. T.a.m. á ég óstaðfest Norðurreykjamet í vegalengdinni gamla fjós- íbúðarhús og það er ekki séns í helvíti  að ég vogi mér upp í gömlu fjárhús án vasaljóss. Já ég er að verða töttögöfemm. Vissulega reyni ég að halda kúli, en það er pínu trikkí. Amk vona ég að tryllingsöskrið sem ég tók burstandi tennurnar áðan hafi ekki valdið blaðburðarmanni Fréttatímans taugaáfalli. Hverjum dettur svo í hug að bera út tímarit um miðnætti á fimmtudegi, veit fólk ekki hversu agalegur skellurinn í bréfalúgunni er? Maður veit svo ekkert hvernig afturgöngur reyna að ná til manns í nútímanum, eftir að erfiðara varð að komast í skjólur til að velta og kýr til að leysa, þær gætu allt eins herjað á bréfalúgur í Þingholtunum.

að skipta um skoðun

Mér finnst að maður megi skipta um skoðun. T.d. finnst mér Antonio Banderas ekki sætur lengur, mér finnst sprite og grænt extra ekki lengur flokkast sem nauðþurftir og Júlíus Sólnes er ekki lengur uppáhaldsstjórnmálamaðurinn minn. Þetta síðastnefnda er sorgleg staðreynd, en ég afsaka mig með því að ég var vel innan við tíu ára gömul þegar þetta var, það sem er eiginlega sorglegra er að barn yngra en tíu ára hafi átt sér uppáhalds stjórnmálamann, en það er annað mál.

Á þessum tímum eru nokkrir hlutir sem er viðurkennd að fíla ekki, Tobbu Marinós, engiferdrykkki, bleikt.is, pólitík og ríkissjónvarpið. En stundum breytast skoðanir manns.

Eitt af því sem ég hef skipt um skoðun á er Tobba Marinós. Einhvern vegin kom hún eins og sprengja inn í íslenskt samfélag, var farin að segja fólki að fara saman í hot yoga í staðin fyrir að fara í sleik á bak við Dómkirkjuna á sunnudagsmorgni, eða að bjóða mannsefninu í kapp upp Esjuna. Fyrstu vikurnar þoldi ég hana ekki, of mikið af varalit, of mikið af orðum sem hún sagði of hratt og of hátt. En svo gerðist eitthvað, þetta var ekki ósvipað móment og þegar ég tók eftir því að Hr Banderas var orðinn hrukkóttur og grámuskaður. Hún var laumufyndin, og svo varð hún eiginlega drepfyndin. Bókin hennar, Dömusiðir er mesta snilld í heimi, og það segir heilmikið um bókina að ég hef ekki séð hana síðan á annan í jólum, af því að móðir mín fékk jólagjöf dóttur sinnar lánaða þá. Dömusiðir er enginn Brekkukotsannáll (las hana í 10. bekk, menningarvitinn sjálfur), og maður kemst ekkert að stóra sannleiknum, þó svo að þarna séu afar haldgóðar leiðbeiningar um hvernig maður á að komast klakklaust í gegnum brúnkusprautun og hversu mikilvægt er að tékka á gaurum á Íslendingabók áður en skottast er upp í rúm með þeim.

Í ljósi þessa get ég eiginlega ekki beðið eftir að sjá sjónvarpsþættina Makalaus, enda sökker fyrir íslensku sjónvarpsefni, hvort sem er um er að ræða Landann eða Ástríði.

 

Þó svo að ég hafi skipt um skoðun á Tobbu þá er langur vegur að því að mér finnist pólitík ótöff, bleikt.is les ég í hengla (en bara til að hneykslast á greinunum og upphefja þannig sjálfa mig á kostnað annarra), engiferdrykkir eru húmbúkk og það eitt að ríkissjónvarpi, sjónvarp allra landsmanna sýni ekki Gilmore Girls, heldur upptöku af stjórnarskránni sunginni, það er bara rangt.

 

 

 

pass! 14. öld! pí! Sókrates!

Einu sinni átti ég mér háleita drauma. Helsti draumurinn var að verða kántrýsöngkona og að Antonio Banderas yrði maðurinn minn. Ég myndi svo koma heim, ógeðslega rík frá Nashwille og myndi stofna kálfabú. Kálfabúið yrði bara með kálfa upp að svona tveggja mánaða aldri, þ.e. á meðan að þeir væru ótrúlega krúttlegir. Svo myndi koma forsíðuviðtal við mig í Æskunni þar sem ég gæfi ungum upprennandi kántrýsöngkonum góð ráð. Þess ber að geta að ég var átta ára gömul þegar þessir draumar voru við lýði, og ég gerði ekki ráð fyrir á þessum tíma að Antonio myndi eldast. Síðan þá hef ég gert mér grein fyrir því að kálfabú er ekki líklegt til gróða (enda hafði ég gert ráð fyrir gígantískum ágóða af kántrýferli mínum), Nashwille hefur ekkert látið í sér heyra, og það er hætt að gefa Æskuna út.

Einn draumur var þó sterkari en allir aðrir, það var að komast í gettu betur. Fá nafnið sitt á hvítt plastskilti, segja að æfingar hafi fyrst og fremst falist í pizzuáti o.s.frv. Ég man glöggt eftir sjálfri mér, að horfa á sjónvarpskeppnirnar ásamt foreldrum mínum, löngu áður en ég gat svarað nokkurri einustu spurningu. Ég var þó búin að þróa með mér afskaplega góðu kerfi að endurtaka bara það sem pabbi sagði, eða þá að segja um leið og rétt svar var gefið upp; “nákvæmlega”, eða “já ég var alveg að fara að koma með þetta”. Þess ber að geta að ég var átta ára, mjög kúl. Seinna, alveg óvænt, lenti ég í Gettu betur liði FVA. Metnaðurinn fór algjörlega með okkur, tókum æfingakeppnir, vorum með þjálfara og liðsstjóra og ég veit ekki hvað og hvað. Hápunkturinn var að sjálfsögðu þegar liðið komst í fyrsta skipti í sjónvarpskeppnina, án þess að vera stigahæsta tapliðið. Þetta var reyndar glatað því við lentum á móti versló sem einmitt vann keppnina það árið.

Eftir þetta lá leiðin niður á við, og við náðum í mesta falli í aðra umferð í útvarpinu árin á eftir. Þarna hefði maður geta haldið að mínu gettu betur lífi væri lokið, þ.e. eftir að stúdentshúfan var í höfn. En nei, það hafði enginn fyrir því að láta mann vita að þetta er fíkn. Ég hef síðan 2003 verið óþreytandi að pæla í mismunandi stílum spyrla, eignast uppáhalds spurningahöfunda (Stefán Páls, og það er ekki bara af því að hann er krútt) og haft sterkar skoðanir á því hvernig formenn nemendafélaganna koma fyrir í hléi. Í byrjun janúar verð ég óhemju spennt, ég pæli í hvaða andstæðinga FVA fær það árið, hvort ég þekki til liðsmanna og verð svo samúðarstressuð þegar gettu betur stefið byrjar að hljóma.

Ég geri mér grein fyrir því að FVA verður seint talið til GB elítunnar, enda ekki sigursælasta liðið í sögunni. Þess vegna hef ég valið mér nýtt uppáhaldslið til að halda með, Menntaskóla Borgarfjarðar. Einfaldlega vegna þess að ég finn fyrir gríðarlegri samúð eftir að þau töpuðu fyrir Versló í sinni viðureign. Fyrir utan það að þegar bjallan hringir yljar mér sérstaklega um hjartarætur að heyra; “og Borgfirðingar eru með svarréttinn“.