IKEA- Eyðum tímanum saman

Ég á í miklu ástar- haturssambandi við IKEA. Þrátt fyrir að ég myndi titla Ikea bæklinginn sem uppáhaldsbókina mína og helgarafþreyingin mín gæti hæglega verið að setja saman húsgögn eftir leiðbeiningum, vopnuð sexkanti og já bara sexkanti (það er draumurinn við IKEA), þá er staðurinn sjálfur líkt og frá djöflinum sjálfum kominn. Lengstu gangar í heimi sem ná að snúa manni þannig að rétt áður en maður kemst á lagerinn dettur maður í þann pakka að strigamynd af liljum í rigningu sé akkúrat það sem vantar í stofuna.  Og svo sér maður agalega smart klerkrukkur á baðherbergið, ekki það að maður hafi eitthvað við þær að gera, en þær gera svo mikið fyrir rýmið.

Það eina sem pirrar mig er tímasetningar IKEA. Þó svo að það hafi jafnvel verið tilviljun að fyrsta ferðin mín þangað sem einhleypingur hafi endað í snökti og tárum eftir að sænska verslunarkeðjan ákvað að einbeita sér sérstaklega að pörum. “Eyðum tímanum saman” var prentað á flennistór skilti auk ofur rómantískrar myndar af sænska fyrirmyndarparinu Pernille og Peter þar sem þau nutu kvöldstundar með Expedit fyrir framan sig haldandi á hálffullum rauðvínsglösum úr 365+ línunni.

Sænska verslunarkeðjan er nefnilega hræðileg þegar kemur að því að fara einn að versla, sem er slæmt fyrir mig því mér finnst fátt betra en að fara ein í búðir. Ég hef t.d. eytt óhóflegum tíma í að skoða flokkunarkerfi fyrir óhreinan þvott (mhm ég þarf svoleiðis) án þess að þurfa að hlýða á eina einustu gagnrýnisrödd. Eitt sinn fékk ég þá stórgóðu hugmynd að kaupa gólfmottu sem var mun stærri en ég (1oghálfurmetri), hillusamstæðu og jólaskraut (fór í ágúst). Fyrsta hindrunin var fyrir utan anddyrið þar sem fínar húsmæður, sem í minningunni sýndu mér allar fingurinn (þ.e. baugfingur), bíðandi með kerrurnar á meðan mennirnir sóttu bílinn. Sjálf hafði ég sýnt fyrirhyggju, verandi ein, lagði bílnum sem næst útganginum og tók svo sprettinn á meðan ég sótti bílinn en hafði annað augað á kerrunni góðu með pottasettinu. Eftir að hafa sýnt framúrskarandi aksturshæfileika kom að því að raða herlegheitunum í bílinn… Sem var flókið. Eftir að ég hafði svitnað óhóflega, andlitið hafði náð fallega purpurarauðum lit og ég hafði notað öll mín helstu blótsyrði (expedit var soldið stór í suzuki) vatt sér að mér kona sem bauð mér manninn sinn til að aðstoða mig, í ljósi geðvonsku, vökvataps vegna svita og pirrings í garð téðrar konu sem hafði tekið síðustu vírakörfuna í óhreinataussettinu, varð svar mitt stutt en lýsandi; “nei, ég þarf ekki hjálp, ég er úr sveit”.