Í dag táraðist ég, uppi á túni, nýbúin að missa rúllu af vagninum og það var hífandi rok. Ástæðan var þó hvorki rokið, né helvítis rúllan, heldur sms þar sem mér var tilkynnt að enn eitt líffræðibarnið væri mætt í heiminn, heilbrigð og fín stúlka.
Síðustu mánuði hefur einmitt tárakirtillinn fengið að vinna sína vinnu einmitt út af nýjum einstaklingum sem vinahópurinn úr líffræðinni hefur verið heldur duglegur við að hlaða niður. Það mætti því halda að fyrir ísdrottningu eins og mig væri erfitt að vera svona sígrenjandi yfir nýjum börnum. En því er öðru nær, ég hef nefnilega yfirgripsmikla þekkingu á því að grenja á asnalegum stöðum, yfir fáránlegum hlutum. Yfirleitt var þar um að kenna svefnleysi og stressköstum en það er annað mál.
Hressilegasta grátkastið var líklega inni í Bónus í vikulegri innkaupaferð með afa á meðan ég bjó þar. Ástæðan; lag með Villa Vill í mjólkurkælinum. Hvern hefði grunað að línurnar “Sú bæn er mín, ég bið til þín. Að þú efist ekki um þessi orð, er ég skrifa um borð” skrúfi frá tárunum líkt og um háþrýstidælu væri að ræða. Merkilegt nokk trúði afi minn á níræðisaldri því ekki að ég hefði tárast yfir því að það væri ekki hægt að fá sýrðan rjóma með graslauk í sprautufernu. Síðan þá hef ég átt í ástar-haturssambandi við mjólkurkælinn í Bónus því þar er undantekningalítið alltaf spiluð útúrvæmin íslensk tónlist þar sem Stefán Hilmars og Villi Vill skiptast á að syngja um ástina sína og söknuð og tár.
Til þess að koma í veg fyrir þetta þarf ferðin í gegnum mjólkurkælinn að ganga hratt og smurt fyrir sig. Það er því ekki af dónaskap sem ég forðast það í lengstu lög að tala við fólk í mjólkurkælinum, spretturinn fram hjá rjómaostinum, mjólkinni og lýsinu er einungis til kominn til að koma í veg fyrir massíft grátkast. Þannig að kæra fólk, sjáiði mig í Bónus, eða annarri verslun, og ég hundsi ykkur, þá er það ekki af því að ég sé snobbuð, það er einungis um grátvarnargarð að ræða.
