Alla jafna er ég ekkert fráhverf því að karldýr narti í eyrnasnepilinn um miðja nótt til að athuga hvort ég sé vakandi, öðru máli gildir hinsvegar um þegar um er að ræða 5 mánaða sambýliskött minn sem vakti mig með fyrrgreindri aðferð síðastliðna nótt. Draumurinn sem ég var vakin upp af sem innihélt Jude Law, fráskilinn með öllu, sófakúr og kelerí, en breyttist skyndilega í órómantíska og mjög svo ótímabæra vakningu. Hálfsvefndrukkin henti ég því kettinum fram og hélt áfram að sofa, Jude birtist þó ekki aftur, ég efast um að hann sé mikið fyrir konur með leifar af kattaslefi á eyrunum.
Hér eftir munu svefnherbergis dyrnar verða harðlokaðar á næturna, því kona veit ekki hversu glötuð tilfinning það er fyrr en reynt hefur sjálf, að vakna upp um miðja nótt, finna að einhver er að horfa á sig, strjúka kinnina, þrábiðjandi eftir athygli og umönnun, kveikja ljósið, og uppgötva að þetta er helvítis kötturinn….
“en kisa er góð”
það getur vel verið móðir kær, en helvítis kötturinn er enginn Jude