Þegar maður kemst á ákveðinn aldur, halló tuttuguogfimmárakrísa, fer maður að lifa bara í gamla tímanum, dýrka t.d. tímana þegar það var hápunktur dagsins að fá að eiga síðustu kexkökuna og það þótti sjálfsagt að bera mann heim á háhest eftir langan dag. Nú á tímum er maður frekar litinn hornauga ef maður borðar eina kexköku í viðbót, og það er kannski þess vegna sem pabbi er steinhættur að bjóðast til að halda á mér, hann harðneitar meira að segja þó ég biðji hann um það.
Aldurskrísur eru hressandi,enda geta helvítin birst hvenær sem er. Sjálf tók ég mína fyrstu krísu út rétt eftir að ég fermdist, þá átti ég nefnilega ekki kærasta, og það var útséð með það að Leonardo DiCaprio myndi leggja leið sína í Hálsasveitina á næstunni. Tímarnir þegar mér fannst í alvöru ekkert fráleitt að bráðum myndi Leonardo renna niður fjárhúsbrekkuna, beygja heim afleggjarann og þegar hann myndi keyra fram hjá hænsnakofanum renndi hann rúðunni niður svo ég myndi heyra “Bed of roses” með Bon Jovi….. já gott að ég var ekkert búin að plana neitt…. já tímarnir þá voru mun einfaldari. Maður fór á netið annan hvern dag, af því að það var alveg nóg. Maður fékk bangsasms (hver man ekki eftir að hafa fengið bangsa og hjarta gert úr skástrikum og punktum), og ef eitthvað var rosalega mikilvægt, þá var hringt í heimasímann.
Núna er facebook allsstaðar, öllum tölvum, símum, ég blessunarlega er laus við face í örbylgjuofninum, en ég er að fá nýja eldavél og dauðkvíði því. Smákökubakstur veldur því mögulega að inn kemur status: 175°C -15 mín. Og innan facebook eru allskonar duldar reglur, læka myndir hjá gaur sem þú ert að reyna við, og fyrir alltof stuttu komst ég að því að pók væri eitthvað viðreynslutæki, alveg meðetta. Nei, það var miklu betra að vera bara fjórtán og fá bangsasms.
Þrátt fyrir blússandi aldurskrísu (sem er ekkert bundin við mig hef ég heyrt), lifi ég sæmilega eðlilegu lífi, bráðum byrjar hversdagslífið á ný, rútínuvinna, skóli og félagslíf vetrarins. Þrátt fyrir það að Grettir sé enginn Leonardo tel ég að við sambýlingarnir munum hafa það bara helvíti gott. Grettir er náttúrulega rauðbirkinn og afar loðinn, en það hefur svosem ekki skaðað neinn, eins og vinkona mín orðaði það eftir mjög svo brussulega viðreynslu í leigubílaröðinni af hendi mjög svo brussulega sköllótts manns (sökum aldurs); “æji, ég er bara ekki á þeim stað í lífinu að vilja skallabletti”. Þangað til munum við Grettir skemmta okkur konunglega við að horfa á Barnaby og prjóna…. ég lofa!
Þú ert skemmtilegur penni, Þóra!
Ég fæ aldurskrísu svona tvisvar í mánuði! Skál fyrir því!